Waar spaar je voor?

Velen van ons zijn opgevoed met de boodschap dat je vooral eerst veel zaken moet voordat je iets mag. Het gevolg hiervan is dat in de loop van de tijd onze ‘spaarkaart’ met ‘moetzegeltjes’ vol raakt. Op den duur kan dit een vol en onaangenaam gevoel geven. Alsof je vastzit. Je gaat je somber en onvrij voelen en als zo’n situatie te lang aanhoudt, kan dit leiden tot gevoelens van paniek, uitputting of depressie.

Veel essentiële zaken in je leven lijken zo vast te liggen omdat het zo hoort (moet?). Dan kun je denken aan verplichtingen die je bent aangegaan doordat je een relatie hebt, voor de opvoeding van je kinderen (‘we moeten toch met vakantie’, zonder je af te vragen of je die vakanties ook nog wel zo leuk vindt), je werk waar je bepaalde prestaties moet leveren etc.

Talloze gewoontes sluipen je leven in en veelal kom je er in dit drukke en jachtige leven niet meer aan toe om je af te vragen of je het nog wel zo leuk vindt wat je doet. Bovendien moet je je huur of hypotheek betalen, dus… moet  je het inkomen dat je hebt wel op peil houden.

Of kan het ook anders?

Ikzelf heb zo lang gewacht met het onderzoeken van deze mogelijkheden, dat er twaalf jaar geleden in mijn leven een situatie ontstond waarin ik alleen nog maar voelde niets meer te kunnen en ook niets meer te willen. Ik meldde me ziek op mijn werk en liet mijn man en mijn kinderen van 16 en 14 weten dat ze niet meer konden rekenen op die altijd zorgende en beschikbare partner en moeder. Mijn boodschap was: ik doe niet meer mee met alles waarvan ik voel dat het van mij verwacht wordt. Ik deed dit niet uit kwaadheid of omdat ik het de anderen niet meer gunde, maar puur omdat ik me volledig uitgeput voelde.

Van geld dacht ik ook dat ik het altijd moest sparen voor als er iets moest. Totdat ik een advertentie in de krant las met de titel ‘wat wil ik nu eigenlijk echt in mijn werk en mijn leven?’. Ik vroeg mijn werkgever of ik naar die driedaagse  training mocht. Maar mijn werkgever vond het nog te vroeg. Te vroeg? Te vroeg om te mogen ontdekken wat ik werkelijk in mijn leven wilde en welk werk bij me past? En welke keuzes tot ontwikkeling c.q. herstel zouden kunnen leiden?

Ik hoefde er niet lang over na te denken. Ik had een telefonisch gesprek gevoerd met één van de twee trainers/therapeuten. Het programma sprak me aan en zij sprak me aan. Met andere woorden: het voelde goed. Ik besloot me niet afhankelijk op te stellen van mijn werkgever, maar deze cursus zelf te betalen van mijn spaargeld, zonder me af te vragen of dat dit wel kon of dat ik het moest bewaren voor andere doeleinden.

Dit bleek een groot cadeau  voor mezelf. Het werd het begin van een hernieuwde kennismaking met mezelf en het op zoek gaan naar de essentie in mijn leven.

Een lange weg?

Nora Levits

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *